2010.05.08

Oproep

Eerder op deze blog schreef ik:

Leerkrachten uit de derde kleuterklas (en zij niet alleen, geloof me) raken erg gefrustreerd als ze een (ontwikkelings)probleem bij een kleuter signaleren en daarna horen dat hij pas negen maanden later terecht kan in een revalidatiecentrum. Ze hebben dan het gevoel dat ze deze kleuter los moeten laten op het eerste leerjaar zonder dat hij de noodzakelijke hulp heeft gehad. De verleiding is dan zeer groot om een combinatie van privé-logopedie, privé-kinesitherapie en privé... aan te raden. Maar is dat wel de juiste oplossing? In de meeste gevallen niet:

Uit de reacties die ik intussen op dit bericht gekregen heb, blijkt dat er in de naam van "het belang van het kind", toch enkele minder goede praktijken bestaan. Ik geef enkele voorbeelden:

  • De IQ-bepaling in functie van terugbetaling van logopedie wordt door het CLB gedaan met de meest betrouwbare IQ-test van dat moment: de WPSSI-R. Het kind scoort lager dan het noodzakelijke IQ van 86. De IQ-bepaling wordt op vraag van de logopedist overgedaan door een privépsycholoog waarbij (op vraag van diezelfde logopedist) een IQ-test van mindere kwaliteit en betrouwbaarheid wordt afgenomen. Daarbij wordt er verwacht dat de ouders zelf instaan voor de kosten van deze overbodige en onterechte intelligentiebepaling.
  • Logopedisten die niet gekwalificeerd zijn om een intelligentiebepaling te doen, kopen zelf een intelligentietest aan en nemen deze zelf af.
  • Kinderen met een articulatiestoornis (waarvan de therapie niet terugbetaald wordt door het RIZIV) worden ingeschreven onder de naam van een andere stoornis die wel recht geeft op terugbetaling.
  • ...

Zo zijn er nog enkele, die ik nu niet vermeld omwille van de volgende oproep: als je weet hebt van dergelijke of andere mistoestanden, stuur mij een berichtje via de e-mailknop hiernaast. Ik wil dit allemaal inventariseren. Waarom? Omdat een en ander (deontologisch) niet correct is en omdat door deze praktijken de regelgeving van het RIZIV alleen maar strenger kan worden, waardoor de kinderen die echt nood hebben aan hulp in de kou zullen blijven staan. Niemand die "het belang van het kind" op een eerlijke manier ter harte neemt, kan en mag hier mee akkoord gaan. Met deze inventaris hoop ik dan enkele mensen die deze toestanden kunnen aanpakken aan te spreken. Maatregelen waaraan ik denk zijn onder andere:

  • Regelgeving waarbij het afnemen van psychologische testen uitsluitend gereserveerd wordt voor daartoe gekwalificeerde én geregistreerde beroepsmensen, meer bepaald mensen met een diploma in de psychologie of (ortho)pedagogie.
  • Regelgeving waarbij psychologische testen enkel mogen verkocht worden aan personen die gekwalificeerd zijn om ze af te nemen.
  • Regelgeving waarbij men enkel A-klassetesten mag gebruiken bij de aanvraag van terugbetaling voor hulpverstrekking. 
  • Regelgeving dat diegene die ouders verwijst naar een privépsycholoog voor een intelligentiebepaling, de kosten hiervan zelf moet dragen zonder deze door te rekenen aan de ouders.

Door dergelijke regelgeving zal men vermijden dat de vele therapeuten die hun werk op een eerlijke en juiste manier doen, hun cliëntenbestand zien slinken omdat ouders aangetrokken worden door de praktijken van minder eerlijke en deontologisch niet correct werkende personen.

En wat "het belang van het kind" betreft, dat kan men op andere manieren dienen, zoals onder andere het werken tegen terugbetalingstarief.

18:59 Gepost door Lieven Coppens | Permalink | Tags: ouders, terugbetaling, kleuters, peuters, kleuteronderwijs, ziekteverzekering, goede praktijk | |

2010.01.31

Over het belang van een vroegtijdige signalering van problemen

Leerkrachten uit de derde kleuterklas (en zij niet alleen, geloof me) raken erg gefrustreerd als ze een (ontwikkelings)probleem bij een kleuter signaleren en daarna horen dat hij pas negen maanden later terecht kan in een revalidatiecentrum. Ze hebben dan het gevoel dat ze deze kleuter los moeten laten op het eerste leerjaar zonder dat hij de noodzakelijke hulp heeft gehad. De verleiding is dan zeer groot om een combinatie van privé-logopedie, privé-kinesitherapie en privé... aan te raden. Maar is dat wel de juiste oplossing? In de meeste gevallen niet:

  • Kinderen die naar een revalidatiecentrum worden doorverwezen, hebben een gecoördineerde multidisciplinaire aanpak nodig. Deze moet voorafgegaan worden door een multidisciplinair onderzoek dat leidt tot een geïntegreerd handelingsplan. Dit wordt zelden gerealiseerd door verschillende privétherapeuten die los van elkaar werken.
  • Kinderen die doorverwezen worden naar een revalidatiecentrum hebben een complexe problematiek. Ze halen daarenboven in veel gevallen het vereiste IQ van 86 of meer niet om terugbetaling van privélogopedie door de ziekteverzekering te krijgen. Zij hebben door de band een ander soort hulp nodig dan deze die ze kunnen krijgen binnen de privé-logopedie. Door de IQ-gegevens te manipuleren of door het IQ opnieuw te laten bepalen aan de hand van een tweede(rangs) intelligentietest waarvan geweten is dat hij milder scoort, doet men het kind en zijn ouders op langere termijn bewust onrecht. Niet in het minst omdat men bij de ouders verkeerde toekomstverwachtingen wekt.
  • Door verschillende privétherapieën in te schakelen in de periode waarin het kind op de wachtlijst staat, vergroot men de kans dat het bij het onderzoek door het revalidatiecentrum niet de vereiste minimumnorm meer heeft om terugbetaling van de multidisciplinaire therapie mogelijk te maken. Wat in eerste instantie op een oplossing leek, heeft het probleem alleen maar erger gemaakt. Zeker voor die mensen die het kapitaal niet hebben om de vereiste therapieën voor hun kind op eigen kosten verder te zetten. Wie is er dan beter van geworden? Enkel de privétherapeut.
  • Door er voor te zorgen dat monodisciplinaire therapieën onterecht worden terugbetaald, zorgt men er voor dat de voorwaarden voor terugbetaling door de ziekteverzekering steeds strenger worden. Waardoor er op termijn nog meer kinderen van de voor hen noodzakelijke hulp verstoken blijven.

De oplossing voor dit alles ligt in een vroegtijdige signalering van problemen in de kleuterschool. Hoe vroeger men signaleert, hoe minder de duur van een eventuele wachtlijst speelt: er is immers nog tijd genoeg om een effectieve behandeling op te zetten. Met vroegtijdige opsporing bedoel ik, waar mogelijk, opsporing van in de peuterklas. Iedere leerkracht in het kleuteronderwijs beschikt immers in de klas zelf over een referentiegroep om de ontwikkeling van een individueel kind te kunnen inschatten: de andere kinderen. Tegelijk is dit een pleidooi voor een alles omvattend kleutervolgsysteem, dat de volledige kleuterschoolperiode omvat.

Ik neem me alvast voor om de leerkrachten van probleemkinderen via deze blog juist te informeren in verband met de terugbetaling van de hulp die hun zorgenkinderen nodig hebben.

Omwille van het belang van deze materie plaats ik dezelfde boodschap op mijn ouderblog http://ouders-en-school.skynetblogs.be.

15:35 Gepost door Lieven Coppens | Permalink | Tags: ouders, ontwikkeling, terugbetaling, kleuters, peuters, kleuteronderwijs, wachtlijst, ziekteverzekering, goede praktijk, kleutervolgsysteem | |