2010.01.31

Over het belang van een vroegtijdige signalering van problemen

Leerkrachten uit de derde kleuterklas (en zij niet alleen, geloof me) raken erg gefrustreerd als ze een (ontwikkelings)probleem bij een kleuter signaleren en daarna horen dat hij pas negen maanden later terecht kan in een revalidatiecentrum. Ze hebben dan het gevoel dat ze deze kleuter los moeten laten op het eerste leerjaar zonder dat hij de noodzakelijke hulp heeft gehad. De verleiding is dan zeer groot om een combinatie van privé-logopedie, privé-kinesitherapie en privé... aan te raden. Maar is dat wel de juiste oplossing? In de meeste gevallen niet:

  • Kinderen die naar een revalidatiecentrum worden doorverwezen, hebben een gecoördineerde multidisciplinaire aanpak nodig. Deze moet voorafgegaan worden door een multidisciplinair onderzoek dat leidt tot een geïntegreerd handelingsplan. Dit wordt zelden gerealiseerd door verschillende privétherapeuten die los van elkaar werken.
  • Kinderen die doorverwezen worden naar een revalidatiecentrum hebben een complexe problematiek. Ze halen daarenboven in veel gevallen het vereiste IQ van 86 of meer niet om terugbetaling van privélogopedie door de ziekteverzekering te krijgen. Zij hebben door de band een ander soort hulp nodig dan deze die ze kunnen krijgen binnen de privé-logopedie. Door de IQ-gegevens te manipuleren of door het IQ opnieuw te laten bepalen aan de hand van een tweede(rangs) intelligentietest waarvan geweten is dat hij milder scoort, doet men het kind en zijn ouders op langere termijn bewust onrecht. Niet in het minst omdat men bij de ouders verkeerde toekomstverwachtingen wekt.
  • Door verschillende privétherapieën in te schakelen in de periode waarin het kind op de wachtlijst staat, vergroot men de kans dat het bij het onderzoek door het revalidatiecentrum niet de vereiste minimumnorm meer heeft om terugbetaling van de multidisciplinaire therapie mogelijk te maken. Wat in eerste instantie op een oplossing leek, heeft het probleem alleen maar erger gemaakt. Zeker voor die mensen die het kapitaal niet hebben om de vereiste therapieën voor hun kind op eigen kosten verder te zetten. Wie is er dan beter van geworden? Enkel de privétherapeut.
  • Door er voor te zorgen dat monodisciplinaire therapieën onterecht worden terugbetaald, zorgt men er voor dat de voorwaarden voor terugbetaling door de ziekteverzekering steeds strenger worden. Waardoor er op termijn nog meer kinderen van de voor hen noodzakelijke hulp verstoken blijven.

De oplossing voor dit alles ligt in een vroegtijdige signalering van problemen in de kleuterschool. Hoe vroeger men signaleert, hoe minder de duur van een eventuele wachtlijst speelt: er is immers nog tijd genoeg om een effectieve behandeling op te zetten. Met vroegtijdige opsporing bedoel ik, waar mogelijk, opsporing van in de peuterklas. Iedere leerkracht in het kleuteronderwijs beschikt immers in de klas zelf over een referentiegroep om de ontwikkeling van een individueel kind te kunnen inschatten: de andere kinderen. Tegelijk is dit een pleidooi voor een alles omvattend kleutervolgsysteem, dat de volledige kleuterschoolperiode omvat.

Ik neem me alvast voor om de leerkrachten van probleemkinderen via deze blog juist te informeren in verband met de terugbetaling van de hulp die hun zorgenkinderen nodig hebben.

Omwille van het belang van deze materie plaats ik dezelfde boodschap op mijn ouderblog http://ouders-en-school.skynetblogs.be.

15:35 Gepost door Lieven Coppens | Permalink | Tags: ouders, ontwikkeling, terugbetaling, kleuters, peuters, kleuteronderwijs, wachtlijst, ziekteverzekering, goede praktijk, kleutervolgsysteem | |

De commentaren zijn gesloten.